Boekenbeurs - Wereldhaven voor boeken

Dimitri Leue: “Boeken zijn óók een vorm van theater”

Foto: Mathieu Vandebulcke

Is hij nu theatermaker, acteur of schrijver? Met Dimitri Leue weet je ’t nooit zeker. Voor hem is er evenwel geen verschil. Uiteraard vroegen we hem om meer uitleg.

“Op het toneel krijg je applaus, op de Boekenbeurs geef je handtekeningen aan je publiek. Het zijn allebei waardevolle vormen van appreciatie,” vertelt Dimitri. “Als ik een boek schrijf, is het meestal een bewerking van een theaterstuk. Voor Lodewijk de koningspinguïn (2004, Lannoo) bijvoorbeeld, was in essentie een toneelstuk. Toen ik het in 2004, op mijn eerste Boekenbeurs, ten berde bracht voor kinderen, versmolten die grenzen dus echt. Daarom kan ik echt genieten van beide soorten appreciatie. Voor mij zijn ze een beetje hetzelfde.”

Nog meer dan op het toneel gaat een auteur op de beurs in dialoog met zijn publiek. Voor Dimitri betekende dat echter geen extra stress: “In tegendeel. Ik vind het heel leuk om met lezers in gesprek te gaan, zeker met de jonge lezers van morgen. Voor een voorleessessie moet ik me ook nooit druk maken, want de stukken die ik voorlees, ken ik uit het hoofd. Zo kan ik me echt toeleggen op het publiek.”

Doorheen de jaren kende hij veel succes in verschillende disciplines. Toch lukt het hem niet om te kiezen voor welk publiek hij nu het liefste staat of schrijft. “Elk publiek heeft zijn eigen uitdagingen. Voor volwassenen toon ik mijn zoeken, mijn kronkels, terwijl het bij kinderen net de kunst is om te zeven tot je tot een essentie komt, een vinden dus. Als ik schrijf, kan het gebeuren dat het boek bepaalt welke kant ik uitga, voor kinderen of volwassenen.”

Dimitri komt ondertussen al vijftien jaar als auteur naar de Boekenbeurs. Meer dan genoeg tijd om enkele mooie herinneringen te maken? Dimitri: “Er zijn elk jaar natuurlijk mooie momenten te beleven, maar voor mij zijn het de persoonlijke verhalen die het telkens weer speciaal maken. Als iemand komt vertellen dat het boek wel speciaal voor hen geschreven lijkt te zijn. Of wanneer iemand zegt ’15, 20 jaar geleden schreef je die zin en die draag ik vandaag nog steeds met mij mee’. Dat ontroert me.”

“Mij zal  altijd bijblijven hoe ik als bezoeker van de Boekenbeurs ging kijken naar wat het Leugenpaleis bracht, met Bart Peeters en Hugo Matthysen,” vertelt Dimitri. “Dat was steeds een ervaring. Die laatste signeerde voor mij ooit Misdaad, seks en verse vis (2001, Dedalus-WPG). Ik moest toen lang aanschuiven, maar dat was het meer dan waard; hij schreef dat ik die dag de beste Dimitri Leue was die al was langsgeweest (lacht). Helaas heb ik het boek daarna eens uitgeleend, maar nooit teruggekregen. Bij deze dus een warme oproep aan de ontlener om mij deze geweldige Boekenbeurs-herinnering terug te bezorgen!”

Voor een acteur-theatermaker-schrijver kan het een grote stap zijn van de dynamiek van het acteren naar het statische aspect van een signerend auteur. Ziet hij dat ook zo? Dimitri: “Nee, ik signeer met veel plezier. Met name het korte gesprekje voor ik teken, vind ik waardevol. Nochtans denken mensen vaak dat ik erg zenuwachtig ben. Ik heb namelijk een lichte tremor in mijn schrijfhand, waardoor het lijkt alsof ik me niet op mijn gemak voel. Dat klopt gelukkig niet. Het zorgt er wel voor dat mijn handschrift erg uniek en dat je het niet kan vervalsen. Behalve misschien met een vibrator onder je oksel.”

We sloten het gesprek af met de vraag welke grote schrijvers hij graag eens zou uitnodigen op de Boekenbeurs. Dimitri: “Ik ben een erg klassieke lezer. Schrijvers als Tom Lanoye, Dimitri Verhulst, Jeroen Olyslaegers, Stefaan Hertmans, Katrijn Van Bouwel… Zij zijn allemaal zo herkenbaar in hun schrijven. Ik leer graag nieuwe mensen kennen, via hun boeken. Voor mij is de persoonlijkheid die een schrijver in zijn boek legt een belangrijke factor om het te lezen. Op het internationale toneel zou ik dan weer graag Salman Rushdie ontmoeten, of Jonathan Safran Foer.”