Of ze daar ook kalenders verkopen, wil ze weten.
Met haarspelden allerhande tussen mijn lippen mompel ik iets dat voor brede interpretatie vatbaar is. Mijn blik kleeft aan de spiegel, terwijl ik probeer lijf en leden te fatsoeneren voor de opening van Boekenbeurs.
Ze knikt tevreden. Dan wil ik er eentje van Black Sabbath, zegt ze.
Ik slik de speldjes net niet in.
Black Sabbath? vraag ik. En of ze daar niet ietsje te jong voor is?
Dat is ze helemaal niet. En haar lievelingsnummer is Ironman, toevallig. En of ik dus een kalender voor haar wil meebrengen van de Boekenbeurs. Die hebben ze daar vast.
Ik zet mijn meest bedenkelijke blik. Dat ik daar niet zo zeker van ben. Maar dat ik er uiteraard naar op zoek zal gaan, beloof ik met de hand op het hart.
Ik lieg.
Dat doen moeders nu eenmaal wanneer hun zevenjarige dochters kalenders vragen van de Granddaddies of Metal. Bovendien hang ik liever rond op de standen van de kinder- en jeugdboekenhandels. Dus wanneer ik uren later thuiskom, de babysit naar huis breng en tenslotte doodmoe dochterlief een kus op het slapende hoofd druk, leg ik een prentenboek naast haar hoofdkussen.
Er zijn nu eenmaal grenzen.
Ik ga niet naar de Boekenbeurs om kalenders te kopen.
Reacties
Ik heb hier ook een zevenjarige rondlopen. Hij is echter in wat anders geïnteresseerd op de boekenbeurs! Onze Jorre kijkt er naar uit om zoepertine te ontmoeten. Vorig jaar waren we op het verkeerde moment op de boekenbeurs. Toen hebben we een een mailtje gestuurd en heeft hij een mooie poster toegestuurd gekregen. Dit jaar hebben we ons boekenbeursbezoek aangepast aan de dag dat jij er bent. Tot maandag! groeten van Kathleen, Jorre en grote broer Rune